#16 Osobisty Muzyczny TOP: Miejsca 150

#16 Osobisty Muzyczny TOP: Miejsca 150 – 101

Dziewiąta część muzycznego TOPu, czyli te utwory, które prawie załapały się do pierwszej setki. Ciekawostka: jeden z muzycznych linków prowadzi do mojego eksperymentalnego teledysku 😎

Miejsce 147: Giles Corey - No one Is Ever Going to Want Me

Bywały w moim życiu naprawdę smutne i przytłaczające chwile, w pewnym momencie do tego stopnia, że algorytmy YouTube'a (kiedy nie funkcjonowały jeszcze tak trafnie) postanowiły podrzucić mi tę piosenkę. Spojrzałem na jej jakże wymowny tytuł i ciężko było o większy cynizm: bezosobowy, machinalny, pozbawiony emocji. Najgorsze, że jakkolwiek bym się bronił i zapierał, tytuł ten był trafnym podsumowaniem mojego stanu i ówczesnych przekonań.

Tak oto poznałem najbardziej depresyjną piosenkę świata. I tak jak w montypythonowskim najzabawniejszym żarcie świata ludzie umierali ze śmiechu, tak tutaj (a tak sobie przynajmniej wyobrażam) No One Is Ever Going to Want Me może przywracać do życia, służąc za oparcie i zarazem wspólną podróż po ciemnych zakamarkach duszy. Przynajmniej przez pierwszych 5 minut. Pozostałe 3 nie pozostawią nikogo obojętnym.

Miejsce 140: ORAX - Land of Crosses

Utwór z gatunku Synthwave Dark Western, czyli kolejna unikalna rzecz na liście. Nie znam innej, która wpasowałyby się w tak nieoczywistą rodzajową syntezę. Land of Crosses daje sobie czas na rozpędzenie się - jakieś półtorej minuty - po czym zabiera nas w wyjątkową rytmiczną podróż złożoną z syntezatorów i elektrycznej gitary stylizowanych na lata 80.

Z tego co mi wiadomo, teledysku do tej piosenki nie ma. Ale bardzo łatwo mi sobie wyobrazić Davida Hasselhoffa przebranego za kowboja w skórzanej kurtce, podróżującego na robokoniu do najbliższej osady na dzikim zachodzie. Tam, wchodząc do lokalnego baru, obok pijących panów widzi skąpaną w neonach barmankę i roznegliżowane tancerki. A potem słychać strzały. Land of Crosses to kawałek, który gra w swojej własnej lidze.

Miejsce 131: Zamilska - Rise

To chyba dobry moment, by napomknąć coś o Zamilskiej, mojemu odkryciu roku 2022. Tutaj też mamy do czynienia w dużej mierze z muzyką elektroniczną. Jednak o ile Land of Crosses jest w głównej mierze rozrywkowe i przyjemne, tak Zamilska już jeńców nie bierze. Jej brzmienie jest już dużo cięższe i bardziej nieprzewidywalne. W Rise można nawet usłyszeć swego rodzaju pierwotne echo. Trzeba podrzucić Zamilską Gasparowi Noe. Gdy ją usłyszy, na pewno będzie chciał wykorzystać któryś z jej utworów. Może nawet kilka.

When you think of her, you should think of fire.

Fun fact: Zamilska montuje swoje teledyski "z odzysku", czyli z materiałów dostępnych w domenie publicznej. I świetnie jej to wychodzi.

Fun fact 2: Z utworami Zamilskiej można się spotkać w grze Ruiner.

Miejsce 124: Justice - Randy (Boys Noize Remix)

Dużo elektroniki w tej części zestawienia. Nie inaczej jest bodaj z jedynym remiksem wśród wszystkich 555 utworów TOPu, który również na niej bazuje. Takie remiksy zazwyczaj, w przeciwieństwie do coverów, są zwyczajnie gorsze i stanowią popłuczyny po oryginale. Ale maszynowe brzmienia lubią się z wariacjami na swój temat. Remiks Justice'owego Randy w wykonaniu Boys Noize stanowi więc chlubny wyjątek na liście i różni się na tyle od swojego rodzica, że postanowiłem umieścić w TOPie obie wersje (rodzic niewiele niżej, na okrągłym miejscu numer 150).

Co tu dużo mówić - gdyby grali taką muzykę w klubach, może nawet bym chodził do klubów. Nieczęsto, ale przynajmniej czasem, a nie tak jak teraz, czyli nigdy. Nie wykluczam, że po prostu miałem pecha i gdzieś jednak grają tak taneczną i sympatyczną elektronikę jak omawiany remiks. Dopracowany w najmniejszym szczególe, kołyszący moimi ramionami. Przejścia są tu tak płynne, że prawie da się je pić. A jak się dowiem, że grają ten remiks gdzieś na plaży w ciepłym kraju z głośnikami wielkości kamienicy, to kupuję bilet w jedną stronę. Bo odpoczynek po takiej szampańskiej, szalonej zabawie będzie liczony nie w godzinach, a w dniach.

Miejsce 119: Kai Rosenkranz - Nordmar

No dobra, pomarzyliśmy sobie, czas wrócić do naszego polskiego przedzimia, a za chwilę zimy. Bo jak jest zima, to musi być zimno. Ale nawet siarczyste mrozy nie są w połowie tak chłodne i przejmujące, jak wejście do Nordmaru w grze Gothic 3. Jest to bodaj jedyny utwór w TOPie skomponowany specjalnie dla gry.

Już samo przejście ze startowej, wiosennej i przyjemnej (przynajmniej pod względem natury) Myrtany przez przełęcz do groźnego, zamglonego i przykrytego śniegiem Nordmaru jest doświadczeniem wprost niezwykłym mimo upływu lat. Komentarze są jednoznaczne: nawet w grze AAA takiej jak Skyrim zimowe krainy nie mają takiego klimatu jak właśnie Nordmar. Równie wspaniałe przejście z jednej lokacji do drugiej poza Gothikiem 3 zdarzyło się chyba tylko w Red Dead Redemption, gdy wkraczało się do Meksyku w towarzystwie Far away Jose Gonzaleza (jeszcze bardziej okrągłe miejsce nr 100 w TOPie). Nie grałem ani w Skyrim, ani w RDR; po prostu ufam tym komentarzom ludzi.

Ale jest jeszcze jeden moment z życia, którym chciałbym się podzielić: Sokołowsko, międzynarodowe warsztaty filmowe, luty 2020. Słyszeliśmy już o covidzie, ale słowo lockdown nie przewinęło się ani razu. Zobaczyłem w Google Maps, że Sokołowsko od czeskiej granicy dzielą jakieś 2 kilometry, jeśli wejdzie się w góry i las. Poszedłem więc na samotny spacer, by do tej granicy dotrzeć. I wciąż pamiętam, jak na ulicach tej malutkiej miejscowości nie było jeszcze śniegu, ale gdy skręciłem w leśną ścieżkę, po kwadransie wspinaczki zobaczyłem, jak na stokach stopniowo pojawia się śnieg, a w wyższej partii terenu leży już wszędzie, także na ścieżce. Właśnie wkraczałem do swojego Nordmaru, który skrywał polsko-czeską granicę. Było to tak silne doświadczenie, że zatrzymałem się na chwilę, odtwarzając sobie właśnie tę muzykę w głowie. Jakbym szedł tą samą przełęczą.

Miejsce 107: David O'Dowda - The World Retreats

Moja kampania podskórnego przekonywania ludzi do obejrzenia Dark trwa w najlepsze. Ale nie moja wina, że to najlepszy w historii serial pod względem doboru piosenek. Tym razem wyróżniam utwór absolutnie poruszający, który nie ma dla mnie żadnej litości. Gdy tylko dotarłem do końcówki czwartego odcinka drugiego sezonu i obraz zaczął łączyć się z The World Retreats, wiedziałem jedno: będę musiał przerwać oglądanie i odnaleźć tę piosenkę jak najszybciej.

Z The World Retreats wręcz wylewa się melancholia i próba pogodzenia się z zawiedzionymi nadziejami. Granice się kurczą, brakuje tlenu, miejsca, marzeń. Również same słowa są poruszające, zwłaszcza pierwsza połowa krótkiego refrenu: And we can watch while the beauty takes its toll. I możemy oglądać, gdy piękno zbiera swoje żniwo. I nierzadko zbiera.