#14 Osobisty Muzyczny TOP: Miejsca 250

#14 Osobisty Muzyczny TOP: Miejsca 250 – 201

Siódma część muzycznego TOPu! Wciąż walczę, by wyrobić się przed końcem 2023 😉

Miejsce 247: Stealth - Judgment Day

Znam tylko jeden utwór Stealth i nigdy nie wgryzałem się w więcej. Judgment Day było pośrednią polecajką Garreta (pozdrawiam wraz z Gruwwą!) w jednym z tekstów na blogu Fantasypl.pl - głowy nie dam, ale chyba w którychś Oczekiwaniach przed GW1. Tak, to wciąż moje niszowe sprawy i większość dalej nie będzie wiedzieć, o czym mówię, jak z jakąś gorączką. Ale nawet jakbym był chory, Judgment Day postawiłby mnie na nogi. Chyba tylko czosnek działa lepiej. Puenty jako takiej nie ma - po prostu ponownie przyznaję się do bycia człowiekiem, którego interesuje to, czego słuchają inni, daje takim utworom szanse, a czasem jeszcze zainkorporuje je do swoich playlist. Warto być czułym na innych poszukiwaczem.

Miejsce 239: The Pineapple Thief - Strung Out

Emocjonalny sztorm od pierwszych sekund. Odpływ świata. Migoczący w eterze post-rock. Niewiele jest utworów, które natychmiastowo wprowadzają mnie w stan melancholii, a jednocześnie pobudzają moją wyobraźnię i dekorują ją kwiatkami, które jednak momentalnie więdną. Być może nie ma żadnego innego takiego utworu. Nie zdziwiłbym się, Strung Out jest po prostu unikalne. W niecałe 4 minuty zostawia z moich odczuć pobojowisko.

To zabawne, że utwory tzw. B-side, wypuszczane jako dodatki, w przypadku moich ulubionych zespołów niejednokrotnie potrafią być lepsze od piosenek na głównym albumie. A jednak The Wilderness (wobec którego 8 Years Later, do którego należy Strung Out, całe jest B-sidem) jest tak znakomity, że wyżej w zestawieniu znajdzie się jeszcze miejsce na parę innych utworów. I to naprawdę wysoko.

PS: Strung Out ma ledwie kilkanaście tysięcy przesłuchań/wyświetleń. Naprawdę zachęcam do dołożenia kilku od siebie.

Miejsce 234: Hildur Gudnadóttir – Vichnaya Pamyat

Hildur to jedna z moich ulubionych kompozytorek wszechświata i zawsze będzie miała szczególne miejsce w muzycznej części mego serca. Zanim jeszcze świat poznał ją jako autorkę ścieżki dźwiękowej do Czarnobyla i Jokera, natrafiłem dzięki algorytmom na jej album Without Sinking. Gdy parę lat później Hildur odbierała Oscara, czułem się trochę jakbym był agentem, który ją odkrył i docenił zawczasu.

Gdyby dni brzmiały, to kompozycje z Without Sinking byłyby najbardziej ponurymi z listopadowych dni. I to niekoniecznie w Polsce: może w ciemnym łotewskim lesie, może na fińskich bagnach, albo na islandzkim wybrzeżu, które znajduje się na okładce albumu. Nieprzypadkowo, gdyż Hildur jest Islandką i jej naród również wie coś niecoś o ponurych dniach. Zwłaszcza zimą, już za kołem podbiegunowym, gdy próżno szukać tarczy słońca powyżej horyzontu.

To jednak dygresja, bo Vichnaya Pamyat, choć podobna w niepokojącej atmosferze, jest jednak hymnem i konsoliduje sobie w to, co cały soundtrack Czarnobyla ma w swojej powadze do zaoferowania.

Miejsce 219: Taeko Onuki - 4:00 AM

Tak się składa, że w tej części TOPu będzie duet duetów. Pierwszy z nich to pośrednie polecajki: było już o Judgment Day, pora na 4:00 AM Taeko Onuki. Polecajka nie od byle kogo, bo od Zosi Wichłacz: aktorki, wobec której miałem chyba najpoważniejszego aktorskiego crusha w życiu. Zarazem było to już parę lat temu, więc mogę o tym napisać 😉

Historia nie jest zbyt ciekawa: Zosia udostępniła ten utwór w relacjach na Instagramie (gdy jeszcze była tam aktywna), ja oczywiście mega zainteresowany odpaliłem go w Spotify i tak już ze mną to 4:00 AM zostało i regularnie wraca. Niezbadane są wyroki dobrej muzyki: w tym przypadku można ją w przybliżeniu opisać jako zestawienie jazzu, paru rockowych gitarowych chwytów, magnetyzującego głosu Taeko i eleganckiej, tanecznej celebracji. Noga sama podryguje i każe zrobić choćby parę obrotów. Ta piosenka naprawdę czaruje. Chciałbym ją kiedyś usłyszeć na sali tanecznej i/lub jako nieoczywisty wstęp do anime!

Miejsce 213: Svavar Knutur - The Hurting

Gdyby TOP opierał się na samej tylko częstości słuchania piosenek, The Hurting mogłoby zawalczyć o TOP20. Ta piosenka jest odpowiednia niemal zawsze i wszędzie: w dołku, w euforii, w autobusie, przed wydarzeniem zmieniającym życie, a i na domówce mogłaby się sprawdzić. Rock żyje i ma się dobrze, a Svavar swoim głosem i energią wynosi go na wyższy poziom - tutaj właśnie dopełniam drugi duet, tym razem islandzki, wraz z Hildur.

Moim małym odległym marzeniem jest zrobić kiedyś serial wyprodukowany przez HBO, w którym jeden z odcinków (a może nawet ostatni odcinek serii?) kończy się kroczącym bohaterem właśnie w rytm The Hurting. To utwór skrojony również pod takie właśnie wykorzystanie i kwestią czasu jest, aż zostanie odkryty i gdzieś wyląduje. A jeśli nikt się nie zgłosi, to ja to zrobię za 10-12 lat 😉

Miejsce 212: Myslovitz - W deszczu maleńkich żółtych kwiatów

Z piosenkami słuchanymi już w gimnazjum bywa bardzo różnie. Zwłaszcza z tymi smutnymi, z którymi można się emocjonalnie połączyć i poczuć się mniej samotnym. Większość z nich nie przetrwa próby czasu, ale niektóre tak i będą to doprawdy wspaniałe kawałki. Tak właśnie jest z W deszczu maleńkich żółtych kwiatów, do którego z wymienionego wcześniej powodu długo bałem się wracać. Nie chciałem niszczyć wspomnień ze szkół; na studiach eksplorowałem raczej inne zespoły.

Ja wiem, że Myslovitz (w okresie Rojka, tego post-Rojek niestety nie znam) ma bardzo różnie opinie i coraz częściej zdejmuje się go z piedestału. Że Długość dźwięku samotności i Scenariusz dla moich sąsiadów są zwyczajnie przeceniane. Będę jednak twardo bronił tekstu W deszczu maleńkich żółtych kwiatów, bo to po prostu bardzo ładna poezja, wyśpiewana z wielkim uczuciem w minimalistycznej dźwiękowej oprawie przypominającej krople deszczu. To jest właśnie mój osobisty peak Myslovitz.